Herkenbaar?
Misschien heb je je koffers nog niet eens helemaal uitgepakt. Je scrolt door de foto’s op je telefoon. En dat ene boek waarvoor je eindelijk tijd had om te lezen ligt nog op je nachtkastje.
En toch… betrap je jezelf op die vreemde gedachte.
“Waar zouden we volgend jaar naartoe gaan?”
Dat heeft me altijd gefascineerd.
Waarom verlangen we zo snel opnieuw naar vakantie? Omdat we graag reizen? Omdat we de zon missen?
Of omdat vakantie een van de weinige momenten is waarop we het gevoel hebben dat we weer vrij kunnen ademen?
Misschien verlangen we niet naar vakantie
Misschien verlangen we naar wie we ZIJN tijdens de vakantie.
Ik hoor het zo vaak in coachings.
“Eindelijk had ik tijd.”
“Ik voelde me weer rustig.”
“Ik was veel geduldiger.”
“Ik had weer aandacht voor mijn partner.”
“Ik sliep beter.”
“Mijn hoofd stond eindelijk eens stil.”
Opvallend genoeg gaat het zelden over het hotel, het zwembad of de bestemming.
Waar mensen echt naar verlangen, is hoe ze zich voelden.
Lichter.
Meer aanwezig.
Meer zichzelf.
Maar dan begint september.
Niet met veel drama.
Gewoon met een eerste vergadering.
Een mailbox die zich sneller vult dan je hem kunt leegmaken.
Een agenda waarin de witte ruimtes opnieuw verdwijnen.
En zonder dat je het merkt, sluipen ook de oude reflexen weer binnen.
Je reageert sneller.
Je denkt alweer drie vergaderingen vooruit.
Je zegt “ja”, terwijl je eigenlijk “nee” voelt.
Je hoofd draait opnieuw overuren.
Niet omdat jij veranderd bent.
Maar omdat je brein doet waar het bijzonder goed in is.
Teruggrijpen naar vertrouwde patronen.
Een serene vakantie begint niet in juli
De grootste misvatting is dat we verwachten dat twee of drie weken vakantie voldoende zijn om een heel jaar van voortdurende druk te compenseren.
Alsof rust iets is wat je kunt opsparen.
Recent onderzoek toont iets anders.
We herstellen niet het best dankzij één lange vakantie, maar dankzij regelmatige momenten van herstel doorheen het jaar. Zelfs een kort weekend of enkele dagen écht loskomen van het werk blijken de stresscyclus te doorbreken en onze mentale batterijen opnieuw op te laden. Opvallend genoeg bereikt ons gevoel van welzijn tijdens een langere vakantie vaak al na een kleine week zijn hoogtepunt. En binnen enkele dagen na onze terugkeer zijn we dat effect vaak alweer grotendeels kwijt.
Dat is geen pleidooi tegen vakantie.
Integendeel.
Het is een pleidooi vóór een ander leven tussen twee vakanties in.
Want een serene vakantie begint niet wanneer je de autosnelweg richting zuiden opdraait of het vliegtuig opstapt.
Ze begint maanden eerder.
In de manier waarop je met je aandacht omgaat.
In de grenzen die je durft te trekken.
In de prioriteiten die je bewust kiest.
In de kleine momenten waarop je tijdens een gewone werkdag even vertraagt.
Misschien is september daarom de interessantste maand van het jaar
Niet omdat ze zo druk is.
Maar omdat ze toont dat de kwaliteit van je leven niet bepaald wordt door die twee of drie weken waarin je niets moet.
Ze wordt bepaald door de vijftig andere weken waarin je leert omgaan met alles wat wél op je afkomt.
Dat is geen kwestie van timemanagement.
Dat is een kwestie van mentale fitheid.
Van leren herkennen wanneer oude patronen opnieuw het stuur overnemen.
Van ontdekken dat rust geen bestemming is, maar een vaardigheid.
De Summer Letters waren misschien nog maar het begin
De voorbije tien weken mocht ik je op LinkedIn elke maandag meenemen in mijn “Summer Letters” en elke donderdag in “De gedachte erachter”.
Ze waren een uitnodiging om even stil te staan. Om aandachtiger te leven. Om af en toe uit de automatische piloot te stappen.
Nu de zomer stilaan achter ons ligt, heb ik het gevoel dat die reis niet eindigt.
Integendeel. Misschien begint ze nu pas echt.
Want rust bewaren wanneer alles rustig is, vraagt weinig oefening.
Rust bewaren wanneer de druk opnieuw toeneemt… dát is waar het interessant wordt.
Daar wil ik de komende maanden graag samen met jou verder over sparren.
Omdat ik meer dan ooit geloof dat krachtig leiderschap niet begint bij harder werken of slimmer plannen.
Het begint veel vroeger.
Bij de kwaliteit van de relatie met je eigen brein.
Whats’ next ?
De voorbije maanden schreef ik vooral vanuit mijn eigen ervaringen als coach en leidinggevende.
De komende maanden wil ik daar iets aan toevoegen.
Want sommige inzichten worden rijker wanneer je ze vanuit twee verschillende perspectieven bekijkt.
Steve Vandenberghe en ikzelf verdiepen ons al geruime tijd in leiderschap, mentale patronen en Positive Intelligence. Wij willen begrijpen wat leidinggevenden vandaag écht nodig hebben.
Vanaf oktober “hoor” je hier meer over (letterlijk dan).
Keep posted!
Rust in je hoofd. Kracht in je leiderschap.
Meer lezen over dit thema?
Lees dan de blog die ik schreef bij het begin van de vakantie en als je mijn Summer Letters hebt gemist, kan je hier terecht.